Yvonne Trossèl
De glasobjecten die Yvonne Trossèl maakt zijn gebruiksvoorwerpen. Dat is te zeggen, gebruiksvoorwerpen die iets extra's hebben meegekregen. Dat extra's is dat er bezieling in moet zitten. Ze geeft een voorbeeld: "onlangs heb ik een aantal glazen uitgestald voor een feestje. Ik zette ze op een oude tafel en het was alsof de gasten al aanwezig waren. Zoveel persoonlijkheid hadden de glazen. De een was wat melancholiek, de ander was heel vrolijk en de derde was een kleurrijke dikkerd."
Yvonne Trossèl heeft het ambacht van glasblazen bij toeval ontdekt. Als kind kon ze heel goed tekenen, wist ze dat ze iets creatiefs in haar leven ging doen. Ze zag in een aftiteling van een film het woord "glasblaas atelier" en was daardoor geïntrigeerd. Ze kwam terecht bij het atelier van Willem en Bernard Heesen en ze was verkocht. Het bulderend vuur, het zweet van de mannen en het lichtend glas fascineerden haar zo dat ze jaren in het atelier bleef werken. Ze studeerde aan de Gerrit Rietveldacademie en kwam weer terug bij de Oude Horn. In 1992 kreeg ze een glasprijs voor jonge kunstenaars. Het extra's dat Yvonne Trossèl overbrengt is emotie.
